Γράφει η Αγγελική Αρματωλού

Τα μαθήματα εξουσίας για εμένα δεν ειναι απλά μια θεατρική παράσταση, αλλά ένα αρκετά μεγάλο και πολύ αγαπημένο κομμάτι της ζωής μου. Μεγάλο όχι λόγω διάρκειας, αν και κράτησε αρκετούς μήνες, μεγάλο λόγω συγκίνησης, εμπειριών και έντασης.
Πιστεύω πως όλοι όσοι συμμετείχαν στα μαθήματα εξουσίας από οποιοδήποτε πόστο και σε οποιαδήποτε στιγμή τους, (στη συγγραφή του σεναρίου, σε πρόβες, στο φροντιστήριο, το ενδυματολογικό, το τεχνικό κομμάτι , στις παραστάσεις, ως ηθοποιοί, ταξιθέτες, τεχνικοί) όλοι έχουν να σας διηγηθούν μια απίστευτη και έντονη ιστορία, ο καθένας διαφορετική. Εγώ θα σας πω δυο λόγια για τα δικά μου «Μαθήματα Εξουσίας».
Το δικό μου ταξίδι ξεκίνησε την ίδια στιγμή που ξεκίνησε και το ταξίδι του ίδιου του έργου, με τη συγγραφή του σεναρίου. Και για να πω την αλήθεια έλεγα πως θα σταματήσει κι εκεί. Πως μόλις ολοκληρωθεί το σενάριο εγώ δεν θα έχω τίποτα άλλο να δώσω ή να πάρω από τα «μαθήματα εξουσίας»… Έκανα λάθος, στην αρχή έδωσα το σπίτι μου και λίγο από το χρόνο μου για την ανάγνωση του σεναρίου, μετά για τις πρώτες πρόβες και χωρίς να το καταλάβω, τα «Μαθήματα Εξουσίας» είχαν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου και της οικογένειας μου! Λες και το να δουλεύεις τόσες ώρες με του πιο αγαπημένους σου φίλους και στην πορεία να κάνεις και καινούριους δεν ήταν από μόνο του σημαντικό, ήρθε να προστεθεί και η οικογένεια μου σε αυτό! Αφού και εγώ και ο σύντροφός μου αλλά και η 9χρονη τότε κόρη μας βρεθήκαμε να έχουμε ρόλο στην παράσταση, ρόλο όχι μόνο ως «ηθοποιοί» τρομάρα μας, αλλά όπου μπορούσαμε να προσφέρουμε. Και ξεκίνησε το ταξίδι… πρόβες σε πάρκα, σε σπίτια, σε σκοτάδια, στον ήλιο, σε θέατρο, ολονύχτιες, πολύωρες, με γέλια, με φωνές, με διαφωνίες, με έρωτες με ένταση, με νύστα, με αλκοόλ, με σουβλάκια, με τσιγάρο, με ατυχήματα, ασθενοφόρα, ακτινογραφίες, αγάπη, χιούμορ, ακόμη και με ένα κλεμμένο κομμάτι γαλακτομπούρεκο…
Και σε όλα αυτά, να συμμετέχω μαζί με την οικογένεια μου, και να δένομαι όλο και περισσότερο με τους φίλους μου, με το παιδί μου, με τον σύντροφό μου, με τον εαυτό μου..
Να μου είναι πλέον ανάγκη, σχεδόν εξάρτηση, να ακούσω το «Εεεεεεεπ» του Αντώνη, να δω το καθηλωτικό βλέμμα της Σάντρας ως «Λίλιθ», Να βλέπω τη Νεκταρία να επιβάλλεται στο Δαίμονα και να τρέμουν τα πόδια μου από συγκίνηση, μου έγινε ανάγκη να ακούσω το «Πέσε κάτω!!» του Στέφανου, να ακούσω το Γιώργο να φωνάζει «Αδάμ!» και να κοιτάξω πάνω ψηλά με το βλέμμα μου να τον συναντήσω.
Μου είχε γίνει εμμονή να βρω τη Σραόσα! Ήθελα να πιάσω από τους ώμους τον Πάνο και να τον ταρακουνήσω «Ξύπνα ρε Ερικ, πώς γίνεται να είσαι τόσο ηλίθιος;»
‘Ήθελα να πάρω τα πακετάκι του κούριερ και να κάνω μπουρμπουλήθρες με το κοράκι. Ήθελα ήθελα.. Όλοι θέλαμε, μα πιο πολύ όλοι θα θέλαμε να αγκαλιάσουμε τον «Πόρνο» τη χαρακτηριστική φιγούρα, τραβεστί της Νεράκα, τον φίλο μας τον Γιάννη που μας χάρισε το πιο δυνατό γέλιο αλλά και το πιο βουβό και γεμάτο πόνο δάκρυ, και να του πούμε, «Ελα ρε φιλαράκι κόψε τις μαλακίες, σήκω πάνω κι έλα να κάνουμε ένα τσιγάρο κι ας το ρίξεις πάνω στη σκηνή, αυτή τη φορά θα στο συγχωρήσουμε..» ο Γιάννης όμως μας έδωσε το δικό του Μάθημα Εξουσίας.. Με τον δικό του αντισυμβατικό, όπως πάντα τρόπο, και τώρα από κάπου μας βλέπει και γελά, και όταν κολλάω με λεπτομέρειες μερικές φορές τον ακούω να μου λέει «Ξεκόλα τρέλαααα» και χαμογελάω.

Τα «Μαθήματα Εξουσίας» με έμαθαν πως όλα γίνονται, ακόμη και θαύματα, πως μερικοί φίλοι με αγάπη και αντικείμενα από το σπίτι τους, μπορούν να ανεβάσουν μια παράσταση 9 φορές και να γεμίσουν ένα θέατρο. Πως ένα εννιάχρονο παιδάκι που φοβόταν να πει ποίημα στο σχολείο ανέβηκε με θάρρος και επιτυχία σε μια σκηνή με 200 άτομα από κάτω. Έμαθα πως οι ρακοσυλλέκτες είναι γαμάτοι άνθρωποι γεμάτοι σοφία, που έχουν πολλά να μας δώσουν, αν αφήσουμε την προκατάληψη μας να προσπεράσει την εικόνα τους και να σταθεί στην ουσία τους. Έμαθα πως το καλό και το κακό έχουν το ένα μέσα στο άλλο, και πάντα θα ισχύει το «Ένας για έναν».
Τα μαθήματα εξουσίας πέρασαν, και όποιος ήταν τυχερός πήρε το μάθημα του…

το δεύτερο video με συνεντεύξεις από την παράσταση στο youtube