Ένας καλλιτέχνης από την πόλη Νεράκα* γράφει…

Αν έχω περάσει ποτέ βαρύ χειμώνα στην ζωή μου θα έλεγα ότι είναι αυτός που περνάω τώρα. Και αν θα έλεγα ότι περνάω ταυτόχρονα και ένα ζεστό καύσωνα, θα έλεγα ότι ναι, το περνάω και αυτό μαζί με τον βαρύ και ασήκωτο χειμώνα..

Νοιώθω ότι βγήκα από μια χειμερινή νάρκη που ονειρευόμουν τον εαυτό μου να χορεύει να τραγουδά και να κλαίει .

Σαν να ήμουν χρόνια σε μια ατελείωτη διαδρομή με τραίνο που δεν σταματάει σε κανέναν σταθμό και το μόνο που με κράταγε σε εγρήγορσή ήταν τα κινηματογραφικά τοπία που έβλεπα από τα παράθυρα.

Είμαι ένα καλλιτέχνης και πιθανών όχι και ιδιαίτερα καλός.

Έχω όνειρα ότι γίνομαι καλύτερος, αλλά κάθε φορά νοιώθω ότι είμαι σαν ένα αστέρι ανάμεσα σε αλλά αστέρια στον ουρανό μόνο που τόσο πολύ οι άνθρωποι εύχονται πάνω του που σιγά σιγά χάνει την λάμψη του.

Βεβαία ανακάλυψα σε αυτόν τον βαρύ χειμώνα ότι αν αποκτήσεις πράγματα που ήθελες και μετά τα χάσεις ανακαλύπτεις την έννοια της ελευθερίας .. Και αυτό σε ξεχρεώνει για τα πάντα.

Οι άνθρωποί που με αγαπάνε ρωτάνε τι κάνω που βαδίζω που μένω πως τα περνώ πως την παλεύω και αναρωτιούνται μέσα τους αν είμαι αρκετά δυνατός να πληρώσω τα λάθη που έκανα. Αναρωτιέμαι όμως αν θυμούνται ένα χαρακτηριστικό μου ένα μικρό γονίδιο που χωρίς λόγο το κληρονόμησα από κάποιον ξεχασμένο προπάππου ότι δεν μπόρεσα ποτέ να αναζητήσω την ασφάλεια.

Η ασφάλεια στο δικό μου κεφάλι την παρέχω μόνο εγώ στον εαυτό μου και μόνο αν μου την ζητήσει έντονα …

Ο μπαμπάς μου λέει ότι είμαι ένα παράξενο αγόρι …

Η μαμά μου λέει ότι έχω μια ψύχη ιθαγενή, με την ηθική του πολεμίστη στην μέση ενός πεδίου μάχης, μια προσωπικότητα δυνατή αλλά και διαλυμένη ταυτόχρονα από τον πόλεμο που πέρασε. Ένα πλάσμα τερατόμορφο στα βάθη του ωκεανού αλλά με έντονα φωσφορούχα χρώματα

Αν έλεγα ότι δεν το ήθελα και απλά έγινα αυτή ο άντρας θα έλεγα ψέματα…

Που δεν ανήκει σε κανέναν που ανήκει σε όποιον τον καταλάβει .. αρά μάλλον σε κανέναν πάλι

Που δεν είχε τίποτα, που τα ήθελε όλα, με μια φωτιά μέσα του, να ζει εμπειρίες και μια εμμονή για την ελευθερία του που σχεδόν τον τρομοκρατούσε σε σημείο που δεν μπορούσε να μιλήσει για αυτό και τελικά τον έσπρωξε να γίνει τρελός νομάδας

Θα ήθελα να ταξιδεύω συνέχεια σε λευκά και χρυσά όνειρα με την φωνή του πατερά μου να με ακολουθεί να τραγουδώ βρώμικα μπλουζ με κρύο και ζέστη και να ταξιδεύω απλά να ταξιδεύω

Όμως θα σε παρακαλούσα να μην με «σπάσεις» τα ταξίδια μου κρατάνε καιρό και προσπαθώ τόσο σκληρά να τα κάνω εικόνες σε θεατρικά σανίδια και κινηματογραφικές οθόνες

Ακούω τα πουλιά και την καλοκαιρινή βραδινή αύρα, οδηγώ μεσάνυχτα με τέρμα μουσική lana del ray και προσπαθώ να μην μπω σε μπελάδες . Όμως έχω τον πόλεμο στο νου μου και πλάθω πλάθω πλάθω

Όταν είσαι νέος καλλιτέχνης ονειρεύεσαι να πεθάνεις και να γίνει η τέχνη σου τα πάντα.. Μεγαλώνοντας πίνεις περπατάς στο σκοτάδι ακολουθείς το μονοπάτι του αδέσποτου σκύλου

Μην με αφήνεις τώρα

Μην λες αντίο

Μην γυρνάς την πλάτη σου

Αφήνοντάς με, με την αμφιβολία του καλλιτέχνη

Κουράστηκα να αισθάνομαι σαν τρελός, κουράστηκα να νοιώθω ότι ταξιδεύω μόνο με αστέρια στα μάτια μου

Και μόνο για να κρατήσω τον εαυτό μου ζωντανό και λογικό πλάθω πλάθω πλάθω

Και κάθε νύχτα προσευχόμουν να βρω ανθρώπους σαν εμένα … και ξαφνικά βρήκα !!

Δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε

Δεν είχαμε τίποτα να κερδίσουμε

Δεν επιθυμήσουμε τίποτα άλλο από το να κάνουμε τις ζωές μας ένα καλλιτέχνημα

Να ζήσουμε

Να είμαστε νέοι στις ψυχές μας

Να έχουμε πλάκα

Να πιστεύουμε σε έναν άλλον κόσμο

Να πιστεύουμε ότι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι

Να πιστεύουμε στην ελευθερία της έκφρασης

Να ακουμπάμε όλες τις σκοτεινές μας φαντασίες

Να αγαπάμε την ευγένεια των αγνώστων

Να φτιάξουμε μια ζωή που να την γεύεσαι

Εμείς το κάναμε

Είμαστε τρελοί

Αλλά είμαστε ελεύθεροι

*η πόλη Νεράκα είναι μια ιδιαίτερη πόλη στο μαγικό κόσμο του θεατρικού «Μαθήματα εξουσίας»