Φυγόκεντρος | Η έκφραση μέσα από το τραγούδι

Όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει μια μελωδία, όλοι έχουμε ψιθυρίσει στίχους που άγγιξαν κάποια ευαίσθητη χορδή ή που ταυτίστηκαν με κάποια καλή ή δύσκολη περίοδο της ζωής μας. Κάποιοι απο εμάς είπαμε πως ‘‘αυτό θα μπορούσα εύκολα να το έχω γράψει και γω’’. Γιατί αυτό που έχουμε ακούσει μας εκφράζει, γιατί το επαναλάβαμε τραγουδώντας. Η έκφραση μέσα από το τραγούδι είναι κάτι προσωπικό, που ακούγοντάς το κάποιος τρίτος, το μοιράζεται και γίνεται κάτι προσωπικό και γι’ αυτόν. Πως ξεκινάει όμως και πως δουλεύει όλο αυτό;

Ξεκινάει από το μυαλό. Βάζουμε κάτι στο νου μας και όσοι από εμάς μπορούν, πιάνουν χαρτί και μολύβι ή απλά τα πλήκτρα του υπολογιστή και ξεκινάνε τη διαδρομή. Γράφωντας την πρώτη λέξη είναι σα να βάζεις το πρώτο λιθάρι σε ένα σπίτι, που σε λίγο θα χτίσει την ιστορία του. Άλλοι μιλάνε με την ψυχή, άλλοι με την εμπειρία και άλλοι απλά φαντάζονται αυτό που θα ήθελαν ή που πιστεύουν πως θα πρεπε να ζήσουν. Η μελωδία έρχεται σχεδόν αυτόματα και μια μικρή οθόνη προβάλει σαν ταινία μέσα στη φαντασία μας αυτό που θα ακολουθήσει. Καθώς τελειώνει αυτό που έχουμε φτιάξει αναζητάμε τον τρόπο που θα αποδοθεί αυτό το υλικό. Άρα τα τρία βασικά συστατικά του να πάρει όλο αυτό τη μορφή που του ανήκει, είναι ο στίχος, η μουσική και η ερμηνεία.

Όσο διαφορετικοί και να είμαστε σαν άνθρωποι, ό,τι είδος μουσικής και να προτιμάμε, όλοι έχουμε κοινά ή παρόμοια βιώματα που τα συναντάμε μέσα σε τραγούδια. Πολλοί συνδέουμε μια μελωδία με κάποια κατάσταση, ή ένα στίχο με κάποιο πρόσωπο, ή αγαπάμε ιδιαίτερα κάποιον ερμηνευτή. Γιατί μέσα από τη δική του φωνή συναντάμε αυτά τα κομμάτια της ζωής μας που μας έδωσαν κάτι! Κάτι που ξυπνάει μέσα μας η μουσική που ντύνεται με λόγια, δημιουργώντας αυτή τη μοναδική σύνδεση που μαγνητίζει και θέτει σε λειτουργία τους νευρώνες μας. 

Η φωνή είναι το παλιότερο μουσικό όργανο. Μπάσα, μεσαία ή ψιλή, έχει τη μοναδική ικανότητα να σε ταξιδεύει δίχως κανένα όχημα. Σε συνεργασία με τις νότες που μπορούν να δώσουν εκατομμύρια συνδυασμούς, αποτελούν το έναυσμα για να ξεκινήσεις το χορό ή το κλάμα, να νιώσεις τον πόνο ή την απέραντη ευτυχία που κάποιος άλλος έζησε πριν από σένα και είχε τη μαγική ικανότητα να γίνει ο πρόλογος στο δικό σου μέλλον ή ο επίλογος στο δικό σου παρελθόν.

Το τραγούδι έχει όντως τη δική του μαγεία. Ξεκινάει από την κούνια όταν η μητέρα νανουρίζει το μωρό, που δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτό που ακούει κι όμως, κλείνει ανακουφισμένο τα μάτια του για να κοιμηθεί. Το τραγούδι κάνει το παιδί να χορεύει, τον έφηβο να παθιάζεται, τον ενήλικα να αναρωτιέται και τον ηλικιωμένο να αναπολεί... Πόση ζωή κρύβεται μέσα του; Είτε κάποιος έχει μια τέλεια και καλοδουλεμένη φωνή, είτε είναι φάλτσος και σε προτρέπει στη χρήση ωτοασπίδας, με την ίδια ευκολία θα βγει από το στόμα του αυτό που θέλει να εκφράσει. Το συναίσθημα που περιγράφει ο ήχος, ο λόγος και η στιγμή.

Δεν υπάρχει φόβος όταν τραγουδάμε. Ξεχνιέται. Μπορεί κάποιες φορές να υπάρχει λίγη ντροπή, αλλά όχι φόβος. Τον νικάει η δύναμη των λέξεων και της μουσικής που έστω και για λίγο τα κάνει όλα να φαίνονται πιο εύκολα και πιο φωτεινά. Μη φοβάσαι να εκφραστείς μέσα από ένα τραγούδι. Κάντο, κάντο με την ψυχή σου! Να φοβάσαι μήπως κάποια μέρα χαθούν τα λόγια και η μουσική. Και κανείς δε θα ακούσει ποτέ ξανά, μια νέα μικρή ιστορία... που ο πρωταγωνιστής είσαι εσύ, και άλλοι τόσοι μαζί!

Τα ήσυχα βράδια, θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο, που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω, γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου, που θα σ’ ακολουθεί... 

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή, Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος, Ερμηνευτής: Αρλέτα